Een afwijzing kan ik hebben. Radiostilte niet.
Vroeger wist je als sollicitant waar je aan toe was. Je stuurde een brief, ging misschien op gesprek en kreeg uiteindelijk een ja of een nee. Niet altijd het antwoord waarop je hoopte, maar wel duidelijkheid. Je kon verder.
Tegenwoordig hoor ik steeds vaker een ander verhaal. Mensen steken uren in hun cv, schrijven een motivatie, passen hun LinkedIn-profiel aan en bereiden zich zorgvuldig voor. Vervolgens ontvangen ze een automatische bevestiging van ontvangst en daarna blijft het stil.
Geen reactie. Geen uitleg. Geen afwijzing.
Niets.
Solliciteren voelt steeds vaker alsof je je cv een zwart gat in stuurt.
Dat is niet alleen mijn observatie. Uit verschillende onderzoeken blijkt dat kandidaten vooral gefrustreerd raken door een gebrek aan duidelijkheid tijdens het sollicitatieproces. Ze weten niet waarop ze worden beoordeeld, krijgen geen feedback en hebben vaak geen idee of hun sollicitatie überhaupt door een mens is bekeken.
Daardoor ontstaat onzekerheid.
- Ligt het aan mijn ervaring?
- Heb ik iets verkeerd gedaan?
- Was mijn cv niet goed genoeg?
- Of ben ik simpelweg nooit echt bekeken?
Juist die onzekerheid maakt radiostilte voor veel mensen vervelender dan een afwijzing. Een afwijzing geeft duidelijkheid. Radiostilte laat mensen achter met vragen.
Gelukkig doet niet iedere werkgever dit.
Gelukkig zie ik ook veel organisaties die het anders aanpakken. Werkgevers die kandidaten netjes informeren, ook wanneer ze niet worden uitgenodigd. Recruiters die de moeite nemen om persoonlijk terug te bellen. HR-medewerkers die tientallen kandidaten spreken en iedereen een reactie geven.
Laatst hoorde ik zelfs van een recruiter die meer dan vijfenzeventig sollicitanten persoonlijk belde om hen te bedanken voor hun interesse en uit te leggen waarom de keuze op iemand anders was gevallen.
Dat kost tijd.
Maar het laat ook zien dat achter een sollicitatie een mens zit.
Een sollicitatie is meer dan een druk op de knop.
Werkgevers vergeten soms hoeveel werk er aan een sollicitatie voorafgaat. Achter elk cv zit iemand die twijfelt, hoopt, zich voorbereidt en een kans probeert te creëren. Zeker voor mensen die al langere tijd zoeken, na ziekte terugkeren op de arbeidsmarkt of een carrièreswitch maken, vraagt solliciteren vaak behoorlijk wat moed.
Dan is het niet vreemd dat radiostilte hard aankomt.
Radiostilte doet iets met mensen. Als niemand reageert, ga je vanzelf aan jezelf twijfelen. Juist daarom is mijn oproep aan werkgevers simpel: laat iets van je horen. Ook als het antwoord nee is.
De menselijke maat wordt steeds waardevoller.
We leven in een tijd waarin technologie een steeds grotere rol speelt in recruitment. Dat heeft voordelen. Processen verlopen sneller en grote aantallen sollicitaties zijn beter te verwerken.
Maar hoe verder het proces automatiseert, hoe waardevoller menselijk contact juist wordt.
Een korte terugkoppeling.
Een duidelijke afwijzing.
Een telefoontje van twee minuten.
Het lijken kleine gebaren, maar voor een sollicitant maken ze een wereld van verschil.
Want uiteindelijk kunnen de meeste mensen prima omgaan met een 'nee'.
Waar ze veel meer moeite mee hebben, is het gevoel dat hun inzet, tijd en enthousiasme niet eens een reactie waard waren.
