Perfectionistisch in je werk, een vloek of een zegen

Een promotie of een topbaan is niet voor iedereen weggelegd. Dat klinkt hard, maar de realiteit is nog harder: soms krijg je die topbaan juist alleen omdat je "te goed bent voor je eigen bestwil". Je perfectionisme heeft je onmisbaar gemaakt, en als beloning krijg je een verantwoordelijkheid die je vakkennis verstikt en je energievoorraad plundert.

Laten we ophouden met de onzinnige reflex dat iedereen die zijn werk uitstekend doet, direct moet worden doorgeschoven naar een rol met meer verantwoordelijkheid. Het is een van de grootste fouten in onze werkcultuur. We nemen onze beste vakmensen, de mensen die met passie en precisie de inhoud bewaken en we begraven ze onder de sores van anderen. En het ergste? We noemen het een promotie.

Ik zie het dagelijks gebeuren. Je bent een topper in je vak. Je perfectionisme is je grootste kracht, elk detail klopt, elk project slaagt. Je werkgever ziet dat en denkt: "Die kan wel meer aan." Voor je het weet heb je een nieuwe titel en draag je de eindverantwoordelijkheid voor projecten of teams.

Maar hier gaat het mis! Het werk dat je voorheen zo perfectionistisch goed deed, verandert op slag zodra je verantwoordelijk wordt voor de output van anderen. Je bent niet langer de architect, maar de brandweerman. Je bent niet meer bezig met kwaliteit, maar met het managen van andermans tekortkomingen. De focus verschuift van het resultaat naar de risico's.

Veel professionals zitten inmiddels gevangen in deze valstrik. Ze liggen ’s nachts te malen over beslissingen waar ze nooit om hebben gevraagd. En de energie stroomt weg.. Niet omdat ze het werk niet aankunnen, maar omdat de rol niet bij ze past. De angst voor gezichtsverlies houdt hen tegen: "Ik kan dit toch niet zomaar teruggeven?"

Jawel. Dat kun je wel. Sterker nog, dat moet je.

Als die extra verantwoordelijkheid ervoor zorgt dat je op een burn-out afstevent, ben je niet alleen een dief van je eigen werkgeluk, maar ook een slechte investering voor het bedrijf. Een opgebrande expert die gedwongen een kar trekt die hij niet wil trekken, is voor niemand nuttig. Heb je te snel "ja" gezegd? Wees dan zakelijk en eerlijk. Ga naar je leidinggevende en geef aan dat je waarde in je vakmanschap zit, niet in het managen van de grote lijn. Dat is geen stap terug, dat is een stap naar de plek waar je werkelijk rendeert.

Mijn advies: zeg niet direct "ja" tegen extra verantwoordelijkheid als je niet weet of het bij je past. Realiseer je goed dat het werk waar je zo van houdt fundamenteel verandert zodra je verantwoordelijk wordt voor meer dan alleen je eigen resultaat. Ambitie is prachtig, maar laat je niet dwingen in een rol die je kwaliteiten de nek omdraait.

Eveline Corbet