Je hoeft niet ongelukkig te zijn, om iets anders te willen
Een goed salaris, leuke collega’s, een prima werkgever en genoeg vakantiedagen. Wat wil je nog meer?
Nou, misschien iets anders.
Toch vinden we dat vaak een nogal ondankbare gedachte. Want als er niets écht mis is met je baan, waarom zou je dan verder kijken? Dus blijven we zitten. Nog een jaar. En daarna nog één. Totdat we op een dag ontdekken dat ‘best prima’ ongemerkt een behoorlijk groot deel van onze loopbaan heeft opgeslokt.
En we lijken daar met steeds meer mensen voor te kiezen.
Uit recent onderzoek van trainingsinstituut de Baak onder ruim duizend werkende Nederlanders blijkt dat één op de drie werknemers carrière maken voorlopig uitstelt. Bijna 85 procent voelt zich het veiligst in de eigen comfortzone. We willen rust en zekerheid.
Begrijpelijk. Maar ook een beetje gevaarlijk.
Sinds wanneer moet er eerst iets misgaan?
Ik spreek regelmatig mensen die best tevreden zijn over hun baan. Ze kunnen alleen haarfijn vertellen wat ze óók missen.
Meer uitdaging. Meer vrijheid. Ander werk. Meer verantwoordelijkheid. Minder verantwoordelijkheid. Eindelijk iets doen met dat talent waar in hun huidige functie nauwelijks ruimte voor is.
En daarna volgt bijna altijd de relativering.
“Maar ik mag eigenlijk niet klagen.”
Dat hoeft ook helemaal niet.
Je hoeft je werkgever niet verschrikkelijk te vinden om ergens anders te mogen kijken. Je hoeft geen conflict met je leidinggevende te hebben. Je hoeft niet iedere zondagavond met tegenzin naar maandag uit te kijken.
Je hoeft zelfs niet ongelukkig te zijn.
Misschien ben je gewoon toe aan iets anders.
Een veilige keuze is niet altijd de beste keuze
Ik begrijp de behoefte aan zekerheid. De wereld voelt onrustig, organisaties veranderen en AI zorgt ervoor dat niemand precies weet hoe sommige banen er over vijf jaar uitzien.
Dan lijkt blijven zitten misschien verstandig.
Alleen is blijven zitten óók een keuze.
En die keuze heeft net zo goed gevolgen.
Als je drie jaar niets doet omdat je bang bent de verkeerde stap te zetten, ben je drie jaar later niet automatisch zekerder. Je bent vooral drie jaar verder.
Ondertussen verandert je vak. Verandert de arbeidsmarkt. En verander jij zelf waarschijnlijk ook.
Daarom verbaast het me dat we bij loopbaankeuzes vaak pas in beweging komen als de nood hoog genoeg is. Alsof je eerst ongelukkig moet worden voordat je jezelf toestemming geeft om na te denken over wat je wél wilt.
Je hoeft helemaal niet weg
Rondkijken betekent niet dat je morgen je ontslagbrief moet schrijven.
Tip: Ga eens praten met iemand die werk doet waar jij nieuwsgierig naar bent. Bekijk vacatures zonder meteen op de sollicitatieknop te drukken. Doe een opleiding. Onderzoek waar je energie van krijgt. Vraag jezelf af welke baan je zou kiezen als je vandaag opnieuw mocht beginnen.
Misschien kom je vervolgens tot de conclusie dat je precies goed zit.
Mooi.
Dan blijf je omdat je daarvoor kiest.
En misschien ontdek je dat er ergens anders iets ligt wat beter bij je past.
Ook mooi.
Want een loopbaan is geen huwelijk waarin je pas mag vertrekken zodra de ander zich misdraagt.
Soms is ‘ik wil weten wat er nog meer mogelijk is’ al reden genoeg.
