Je bent 1 van de 95 kandidaten. Gefeliciteerd, je ligt er al uit.
Het klinkt hard, maar zo werkt het wel. Je bent goed genoeg, alleen je valt totaal niet op. En dat is precies waar het misgaat in hoe de meeste mensen solliciteren.
Je stuurt een nette cv, schrijft een keurige motivatiebrief en misschien laat je hem zelfs nog optimaliseren met AI. Alles klopt. Alles is strak. Alles is doordacht. En precies daardoor verdwijn je in de massa.
Je krijgt geen reactie. Of een standaard afwijzing. Terwijl je zeker weet dat je dit werk gewoon kunt. Dat is frustrerend, want inhoudelijk zit het goed. Je hebt de ervaring, je hebt de vaardigheden en je weet dat je waarde kunt leveren. Alleen komt dat nergens binnen.
Want laten we eerlijk zijn: de andere 94 kandidaten doen exact hetzelfde. Zij hebben ook een goede cv, ook een sterke motivatie en ook een verhaal dat netjes aansluit op de vacature. Werkgevers zien daardoor geen mensen meer, maar variaties van dezelfde tekst. Zelfde zinnen, zelfde opbouw, zelfde voorspelbaarheid.
Ik hoor het regelmatig terug van werkgevers. Stapels sollicitaties die op papier allemaal kloppen, maar nergens echt blijven hangen. Alles is “goed”, maar niets springt eruit. En dus wordt er niet gekozen op inhoud alleen, maar op gevoel. Op herkenning. Op vertrouwen.
En dat verandert het spel volledig.
Werkgevers kiezen niet voor de beste kandidaat, maar voor degene die al ergens is blijven hangen. Iemand die ze al een keer hebben gezien, gesproken of over gehoord hebben. Iemand die niet voelt als een onbekende, maar als een logische volgende stap.
En daar verlies jij het. Je bent goed genoeg, maar je blijft onzichtbaar.
De realiteit waar bijna niemand het over heeft, is dat de beste banen zelden worden ingevuld via de stapel sollicitaties. Ze gaan naar degene die al genoemd wordt voordat de vacature überhaupt serieus bekeken wordt. Via via, een tip, een naam die in een gesprek valt. Old school, maar nog steeds keihard effectief.
Denk daar eens over na. Hoe vaak hoor je achteraf dat een functie “al eigenlijk vergeven was”? Of dat er “intern al iemand in beeld was”? Dat is geen toeval. Dat is hoe het in de praktijk werkt.
En ondertussen zit jij nog je motivatiebrief te perfectioneren, in de hoop dat die ene zin het verschil maakt. Dat een betere formulering, een sterkere opening of een nettere afsluiting je ineens bovenaan de stapel zet.
Maar dat is het verkeerde spel.
Wil jij eruit springen? Dan moet je zorgen dat je naam al valt voordat jouw cv op tafel komt. Beter schrijven helpt je in dit geval niet, maar zichtbaar worden wel. Door gesprekken te voeren, je verhaal te delen en jezelf te laten zien buiten die sollicitatie om.
Je hoeft niet te staan schreeuwen of jezelf verkopen op een manier die niet bij je past. Het betekent dat je aanwezig bent. Dat je contact legt. Dat je laat zien wie je bent en wat je te bieden hebt, voordat iemand jouw cv leest.
Want op dat moment verandert alles.
Je cv en motivatie zijn dan geen toegangsbewijs meer, maar een bevestiging van wat ze al over je hebben gehoord. Je begint niet meer achteraan in de rij, maar met een voorsprong. Je wordt niet meer beoordeeld als één van de velen, maar als iemand die al bekend is.
En dat voel je meteen terug in hoe gesprekken verlopen. Er is minder afstand, meer interesse en vooral meer vertrouwen.
En dat is het verschil tussen één van de 95 zijn… of starten met een voorsprong op de rest.
Eveline Corbet
